Rożeński Monastyr

Rożeński Monastyr Narodzenia Matki Bożej jest największym klasztorem położonym w górach Pirin, w południowo-zachodniej Bułgarii. Jest to jeden z niewielu średniowiecznych bułgarskich klasztorów tak dobrze zachowanych do dnia dzisiejszego.

Najwcześniejsze archeologiczne dowody średniowiecznego życia w tym miejscu, to grób z kilkoma monetami i ozdobami z okresu bizantyjskiego cesarza Michała VIII Palaiologosa (1259-1282), ale wg źródeł początki monastyru sięgają roku 890. Również wiele innych fragmentów budowli jest datowanych na XIII wiek, podczas gdy marmurowy fryz nad centralną bramą kościoła pochodzi z przełomu XIII i XIV wieku. Kilka nowszych budynków zostało wybudowanych w klasztorze w czasie panowania Aleksego Słowiańskiego. Pierwsze pisemne źródła świadczące o istnieniu klasztoru to krótka notatka na śpiewniku pochodząca z 1551, która obecnie znajduje się w bibliotece Wielkiej Ławry na Górze Athos.

Kościół klasztorny został wybudowany przed XV wiekiem, a malowidła zostały wykonane w 1597 roku, niektóre z tych fresków zachowały się do dziś. W 1611 roku została pomalowana południowa elewacja. Klasztor Rożeński został zniszczony przez pożar między 1662 i 1674, który zniszczył biblioteki i poważnie uszkodził większość budynków. Klasztor został odrestaurowany w ciągu następnego stulecia przy wsparciu finansowym bogatych Bułgarów z całego kraju. Odbudowa rozpoczęła się w 1715 roku, a zakończona ją w 1732 roku.

Klasztor osiągnął największy rozwój i rozmach w XIX wieku, kiedy stanowił to regionalne centrum prawosławia i był właściciele sporej ilości ziemi w okolicy.
Najcenniejszym zabytkiem jest cudowna ikona Matki Boskiej, którą wg legendy, aby uchronić przed zniszczeniem przez wroga chrześcijaństwa – Teofilusa, została wrzucona do rzeki Strumy.

Po wielu latach dotarła do jednego z greckich monastyrów, skąd wróciła na miejsce przeznaczenia.

W pobliżu klasztoru znajduje się grób słynnego bułgarskiego rewolucyjny Yane Sandanski.

Kukeri

Miasto Razlog znajduje się w dolinie Razlojka u stóp trzech masywów górskich- Riły na północy, Pirin na południu i zachodzie, Rodopów na wschodzie. Przez miasto przepływa rzeka Mesta, jedna z największych bułgarskich rzek. Razlog usytuowane jest tylko 155 km od Sofii i zaledwie 6 km od jednego z najbardziej znanych i rozwiniętych ośrodków sportów zimowych w Bułgarii, czyli Bansko.

Spacer po Razlog stanowi niesamowicie prawdziwą przygodę. Turyści mają możliwość zwiedzenia 41 budynków powstałych w stylu Narodowego Okresu Odrodzenia. Niezwykle interesujące są warsztaty rzemieślnicze
Gościem miasta powinny zdecydowanie odwiedzić liczne warsztaty rzemieślnicze tkaczy i artystów- ludzi, dzięki którym przetrwał duch tradycji miasta. Działa też tu foluszniczy młyn na rzece Iazo, położony zaledwie 10 km od centrum miasta.

Razlog to także ogromny węzeł komunikacyjny. Każdego dnia regularne linie autobusowe łączą miasto z Bansko, Błagojewradem, Sofią, Goce Dełczewem, Welingradem i wieloma innymi miejscowościami!
Położenie miasta czyni z niego bardzo wygodną bazę wypadową dla górskich tras w Riła i Pirin.
Razlog to niewielkie, aczkolwiek niezwykle żywe miasto, a miejscowa ludność ciężko pracuje na to, aby Razlog był piękny i przytulny dla wszystkich odwiedzających.

Miejscowa ludność zachowała swoje tradycyjne zwyczaje, które regularnie są prezentowane. Jednym z najważniejszych uroczystości w Razlog jest Sylwester i powitanie Nowego Roku, Kukeri, podczas których poprzebierani mieszkańcy Razlogi wyganiają złe duchy z miasta. Całe ciało uczestnika rytuału jest zakryte, łącznie z twarzami, na które zakłada się maski, a przy pasie wiesza się duże dzwonki, który także mają za zadanie wystraszenie złych mocy.

Obecny Razlog rozwija się jako nowoczesne centrum administracyjne Doliny “Razlojka”. Wkrótce przewidywane jest otwarcie ogromnego pola golfowego w pobliżu miasta. Zostały poczynione wielkie inwestycje do realizacji tego projektu, tak więc już niedługo miłośnicy golfa będą mieli okazję do uprawiania swojego ulubionego sportu w komfortowym i luksusowym kompleksie.

Jazz Festiwal

Bansko to miasto, w którym odbywają się różnorodne tradycyjne festiwale folklorystyczne i liczne wydarzenia kulturalne. Tutaj celebruje się uroczystości i upamiętnia ważne w historii i kulturze wydarzenia. Świątecznie wita się początek zimy i rozpoczęcie sezonu letniego- ogłasza to uroczyste bicie dzwonów i śpiewanie pieśni tradycyjnych. Wraz z otwarciem sezonu letniego w maju zaczyna się ? The Festival Among Three Mountains? będący wspaniałym pokazem tańca i śpiewu- autentycznego folkloru, obejmujący również wystawy lokalnej sztuki i rzemiosła.

Festiwal Jazzowy w sierpniu 2011
W sierpniu odbywa się ?Summer Jazz Festival?. Tegoroczna edycja rozpocznie się 8 sierpnia, a zakończy 13 sierpnia.

Miejsca warte do zwiedzenia
Jak na miasto tej wielkości, Bansko obfituje w zabytki kultury. Samo miasto ma ponad 100 zarejestrowanych stanowisk archeologicznych, a gmina Bansko posiada siedem pomników o skali krajowej. Jego kompleks muzeów daje wgląd w życie codzienne z różnych epok, prezentuje ciekawe pokazy archeologiczne, materiały etnograficzne, religijne ikony i rzeźby, jak również zawiera bogate źródło starych fotografii.
Warto odwiedzić Dom Velyanov, który został uznany za zabytek kultury o znaczeniu krajowym. Dom jest klasycznym przykładem ufortyfikowanego budynku z czasów Narodowego Odrodzenia i zawiera unikalne malowidła ścienne oraz bogato zdobione drewniane stropy rzeźbione przez znanego mistrza, Velyana Ogneva.
Spuścizna religijna Bansko również pozostawia pozytywne wrażenia. Stary Klasztor Hilendarian zawiera stałą wystawę ikonografii mistrzów Szkoły Ikonografii Bansko. XIX-wieczny kościół Świętej Trójcy jest pięknym przykładem lokalnego rzemiosła z trójnawową bazyliką i wspaniałą dzwonnicą- aż do budowy katedry Aleksandra Newskiego w Sofii był to największy kościół w Bułgarii. Zrekonstruowana kaplica świętych Piotra i Pawła jest również warta zobaczenia, jak również tracka twierdza z ofiarnym ołtarzem i V-wiecznym kościołem.

Będąc w tym regionie koniecznie trzeba odwiedzić Park Narodowy Pirin, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Park jest bogaty w szmaragdowe jeziora, wodospady, jaskinie, stare drzewa i miejsca historyczne. Zapewnia doskonałe warunki do uprawiania różnych aktywności jak kolarstwo górskie, piesze wędrówki i górskie wspinaczki, fotografia, paralotniarstwo i rafting. Większość obszaru stanowią lasy i siedliska dzikich zwierząt, w tym jeleni, wilków i niedźwiedzi brunatnych. Jest tu wiele różnych roślin, wiele gatunków ptaków i ryb, co czyni go jednym z najciekawszych obszarów Półwyspu Bałkańskiego .
Jedna z tras przebiegających przez park, Szlak Pięciu Stawów, jest szczególnie godna uwagi. Ta czterogodzinna trasa przechodzi przez łagodny teren nadając się dla młodych i starszych i oferuje najbardziej oszałamiające krajobrazy w parku.
Dziwnie nazwany Park Rehabilitacji Tańczących Niedźwiedzi w Belitsa w górach Riła, 33 km od Bansko, również warto odwiedzić. Ten park otwarty przez cały rok położony jest w sosnowym lesie, z naturalnymi zasobami wody. Jest domem dzikiego niedźwiedzia brunatnego i stanowi międzynarodowy projekt prowadzony przez fundację ?The Four Paws Foundation?. W parku każdy z niedźwiedzi posiada własne terytorium z dostępem do wody i mnóstwem miejsca do wspinania. Żywność dla niedźwiedzi jest celowo ukryta w różnych miejscach w parku, zachęcając niedźwiedzie do polowania, by potrafiły same się wyżywić, tak jak to się dzieje w naturalnym, dzikim środowisku.

Obszar ten również słynie z dobrze zachowanych zabytków kultury trackiej, jak również pozostałości średniowiecznych zamków jak zamek Kalyata i klasztorów, jak pozostałości klasztoru Świętego Ilia, który jest charakterystyczny dla epoki wczesnego Bizancjum. Innym ciekawym miejscem jest XVII-wieczny kościół św. Teodora Thyrona i św. Teodora Stratilata w miejscowości Dobarsko. Kościół jest pięknie zachowany i posiada niepowtarzalne malowidła ścienne, ze względu na które kościół objęto ochroną UNESCO.

Dzisiaj Borowec, którego początki datuje się na 1896 rok, jest bodaj największym, a przy tym względnie najbardziej nowoczesnym zimowym kurortem w Bułgarii. Składa się na to niemal 60 kilometrów tras narciarskich, z których najdłuższa – wzdłuż drogi serwisowej – liczy sobie aż 12 kilometrów. Na uwagę zasługuje oczywiście cała infrastruktura narciarska, ale i generalnie związana ze sportami zimowymi – amatorzy snowboardu czy choćby saneczkarstwa również znajdą tu atrakcje dla siebie. Wszystko to jednak spotkać można w większości turystycznych miejscowości nie tylko Bułgarii, ale i niemal całej Europy. Dlaczego zatem wybrać Borowec, a nie Bansko czy choćby Samokow?

Przede wszystkim żadna z dwóch pierwszych miejscowości nie może zostać pominięta, z trzecią zaś wiąże się ciekawa historia. I Borowec, i Bansko – dwa kurorty “naj” – trzeba koniecznie odwiedzić. Pozostanie na dłużej w którymkolwiek z nich może jednakże być trudne – w środku sezonu narciarskiego jest tu naprawdę dużo ludzi (w Borowcu i tak mniej niż w Bansku). Jakie zatem rozwiązanie? Przyjeżdżać w lecie, co – oczywiście – nie usatysfakcjonuje miłośników narciarstwa bądź zatrzymywać się w nieznanych miejscowościach, co również narciarzy nie zadowoli. Dokąd byśmy się nie udali, z tłumem musimy się liczyć. I Bansko, i Borowec, i wszystkie inne okoliczne miejscowości zimą po brzegi wypełniają się turystami. Zaś wracając jeszcze na moment do Samokowa – miejscowość ta, leżąca nie dalej niż 10 kilometrów od Borowca – miała zostać do niego przyłączona w ramach programu “Super Borowec”. Projekt niestety zawieszono, a Borowec – jakby nie było – cały czas przyciąga miłośników sportów zimowych.

Musala

Czy zwykłemu śmiertelnikowi wypada na Olimp, siedzibę greckich bogów, patrzeć z góry? Jeżeli życie mu miłe, pewnie nie. Tym niemniej, jest miejsce, z którego spojrzenie w dół na najsłynniejszą grecką górę ujść może bezkarnie. To Musała, najwyższy szczyt Bałkanów. Trudno jednakże powiedzieć, czy Filip II Macedoński, legendarny pierwszy zdobywca Musały, pragnął wywrzeć wrażenie na Grekach, wszakże to jemu przypisuje się pierwsze wejście na szczyt, które rzekomo miało mieć miejsce w IV wieku p.n.e..

Musała, położona w paśmie górskim Riły, wznosi się na 2925 metrów n.p.m., zatem o osiem więcej niż najwyższy wierzchołek Olimpu. I choć różnica nie jest wielka, to właśnie ona sprawia, że to Bułgaria dzierży palmę pierwszeństwa wśród najwyższych szczytów regionu Bałkanów. Obecnie, tysiące turystów idzie w ślady Filipa Macedońskiego, jednakże trudno nazwać Musałę wybitnie często zdobywanym szczytem. Fakt faktem, wejście nań nie należy do najłatwiejszych.

Samo wejście na Musałę może przybrać kilka wariantów, z których najłatwiejszy wydaje się “atak” od południa, od strony Banska. Tym niemniej, to jedna z bardziej czasochłonnych opcji. Alternatywą jest także wjazd z Borowca na Jastrebec, stamtąd zaś półtoragodzinny spacer do schroniska Musała. Schronisko i sam szczyt dzieli dwie i pół godziny morderczej wędrówki. Warto mieć to na uwadze, planując wspinaczkę. Musała jest szczytem czasochłonnym, a przy tym męczącym – dobrze jest zatem odpowiednio i rozsądnie rozłożyć siły.

Osobną kwestią są warunki panujące na Musale. Jako iż jest to najchłodniejsze miejsce Bułgarii, gdzie średnia roczna temperatura oscyluje wokół -3 stopni Celsjusza, koniecznie trzeba zabrać ze sobą ciepłe ubranie i – najważniejsze! – solidne buty. Na szczyt wiedzie momentami bardzo stroma ścieżka, może się więc zdarzyć, że część trasy zmuszeni będziemy pokonać na czworaka – warto przygotować się i na tę ewentualność. Kolejną rzeczą jest śnieg, który na Musale zalega nawet w środku lata. O tym również należy pamiętać. Mimo wszystkich jednak przeciwności i trudności, wejście na najwyższy szczyt Bałkanów warte jest poniesionego wysiłku.

Błagojewgrad

Błagojewgrad – ekonomiczne i kulturowe centrum swojego regionu – leży w południowo-zachodniej części Bułgarii, na północy obwodu błagojewgradzkiego. Liczące sobie około 77 tysięcy mieszkańców, miasto – za sprawą gorących źródeł wód mineralnych – jest jednocześnie jednym z najbardziej znanych bułgarskich uzdrowisk. Jakoby wbrew zdrowotnym aspiracjom, Błagojewgrad jest jednocześnie ogromnym ośrodkiem górniczym i… tytoniowym.

Błagojewgrad – położony w dolinie Strumy, u podnóża Riły i Pirinu – od Sofii, dzieli nieco ponad 100 kilometrów. Bądź co bądź bliskie sąsiedztwo stolicy nie przeszkodziło jednak w rozwoju miasta. W niegdysiejszej trackiej osadzie dzisiaj znajdują się dwa uniwersytety, a także infrastruktura turystyczna, która przyciąga turystów nie tyle z zagranicy, co z samej Bułgarii. To zatem doskonała okazja, by poznać nieco dokładniej wielkomiejskie (jak na tutejsze warunki, oczywiście) zwyczaje Bułgarów.

Zatem krótko mówiąc, Błagojewgrad to przede wszystkim ośrodek dla młodych – miasto pełne sklepów, restauracji, kawiarni, barów. Słowem, wszystkiego, czego potrzeba, by miło spędzić czas, nie przemęczając się zwiedzaniem. Tym niemniej, w Błagojewgradzie jest także kilka miejsc interesujących z czysto turystycznego punktu widzenia. To przede wszystkim dzielnica Warosza. Tam zobaczyć można przykłady dawnej, typowo bułgarskiej architektury, na czele z kościołem Maryi Dziewicy. Poza tym, warto zwyczajnie przespacerować się po Błagojewgradzie, nie wyznaczając sobie żadnych konkretnych celów – to najlepszy sposób, by z nieco innego punktu poznać miasto i jego specyfikę. Wystarczy kilka godzin czasu, by niespiesznie przejść się wąskimi uliczkami.

Swego rodzaju ciekawostkę stanowi fakt, że to właśnie z Błagojewgradu pochodzi Dimitar Berbatov, piłkarz, grający obecnie na pozycji napastnika w Manchesterze United. Koniec końców, warto wybrać się także w okolice miasta – przejść się wzdłuż doliny Strumy, skąd zaledwie krok dzieli od najsłynniejszych i najbardziej widowiskowych bułgarskich pasm górskich – Pirinu i Riły.

Melnik

Choć większość turystów, odwiedzając Bułgarię, najczęściej ląduje we wschodniej części, na wybrzeżu Morza Czarnego, południowo-zachodnia część jest wcale nie mniej, a może nawet bardziej atrakcyjna. Rodopy, Pirin – pasma górskie o niesamowicie zróżnicowanej rzeźbie, fantastycznych krajobrazach i nienaruszonej przyrodzie – to tylko część tego, co obwody południowego zachodu Bułgarii mają do zaoferowania. Jednym z najlepszych miejsc, gdzie można zatrzymać się i – jednocześnie – “mieć wszędzie niedaleko”, jest Bansko. Samo miasto jest niezmiernie interesujące, a ponadto w okolicy znajduje się tyle ciekawych miejsc, że odwiedzenie ich wszystkich zajęłoby z pewnością wiele miesięcy. Wśród miejscowości, do których – będąc w Bansku – należy koniecznie się udać jest, położony może w nieco większej odległości, ale za to fenomenalny Melnik, najmniejsze miasto Europy.

Sam Melnik słynie – poza swoim rozmiarem – z produkcji wina. Ale za to jakiego! Nawet sprzedawane przed domami, w plastikowych pięciolitrowych butlach, trunki są w każdym calu doskonałe. Nie bez powodu Melnik nazywany bywa stolicą win. Kulinarnej całości dopełnia wyśmienita kavarma – najdoskonalsza w niewielkiej restauracji przy wjeździe do miasta, w której zewnętrzna część jadalna umiejscowiona jest wokół rozłożystego jaworu. Melnik to jednak coś więcej niż tylko jedzenie i picie, choćby najlepsze. Miasto położone jest w niepowtarzalnej okolicy. Koniecznie trzeba wybrać się na długi spacer pośród piramid ziemnych, które oplatają Melnik. Szlak ten zahacza również o Monastyr Rożeński, największą tego typu budowlę w paśmie gór Pirin. Zbudowany w IX wieku, zachował się w doskonałym stanie. Urok Melnika wieńczy tutejsza ludność. Choć liczba mieszkańców nie przekracza trzystu, wszyscy są niesamowicie gościnni i traktują odwiedzających jak swoich. Nie sposób opisać jak pozytywne wrażenie to wywołuje.

O Bułgarii można mówić wiele. Można godzinami wychwalać najbardziej luksusowe nadmorskie kurorty. Można opiewać nowoczesne piękno Sofii, ubarwione perłami zabytkowej architektury. Jeżeliby jednak stworzyć ranking miejsc prawdziwie urzekających i niepowtarzalnych, to właśnie Melnik zajmowałby którąś z najwyższych lokat.

Park Pirin

Co szarotkę i kozice górskie łączy z Bułgarią? Z pozoru wydawać by się mogło, że niewiele. A jednak. Bułgaria to nie tylko urokliwe wybrzeże Morza Czarnego, ale także najwyższe góry na Bałkanach. Na specjalną uwagę turystów zasługuje, położony w górach, Park Narodowy Pirin. Klasę miejsca podkreśla fakt umieszczenia parku na liście światowego dziedzictwa przyrody UNESCO. Stąd do szarotki i kozic już naprawdę niedaleko, bowiem oba gatunki są jednocześnie symbolem pirińskiego parku. Tak samo jak alpejski krajobraz, pod wpływem którego zwątpić można w bułgarskie położenie Pirinu.

Ozdobą Parku Narodowego jest niewątpliwie Wichren, najwyższy szczyt Pirinu, osiągający 2914 metrów n.p.m.. Według wierzeń, to właśnie tę górę zamieszkiwać miał bóg Perun, sama zaś nazwa szczytu wiąże się z niezwykle częstymi w tym rejonie burzami. Wichren nie jest natomiast jedynym tak wysokim szczytem w okolicy. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się również wzniesienia Kuteło I i Kuteło II o wysokości odpowiednio 2908 i 2907 metrów n.p.m.. Sam Park Narodowy powołano, by chronić ponad czterdzieści gatunków, a ponadto wspaniały, polodowcowy krajobraz. Pasmo górskie Pirin usiane jest licznymi jeziorami, które doskonale obrazują zasięg działania lodowca. Jednak Pirin to nie tylko arcydzieła przyrody, ale także interesujące zabytki kulturowe. Na terenie gór mieszały się różne wpływy – trackie, greckie czy rzymskie, z czego wynika dzisiejsze zróżnicowanie górskich wiosek.

Założony w 1962 roku, Park Narodowy Pirin obejmuje dzisiaj ponad 270 kilometrów kwadratowych powierzchni. Zwiedzając, warto jednak wybrać się również nieco dalej, poza granice samego parku, gdyż okolica jest niezwykle ciekawa i wprost obfituje w miejsca, które wprost żal byłoby przegapić. Tymczasem zatrzymać się najlepiej jest w Bansku, mieście, które samo w sobie jest bardzo interesujące, a zarazem oferuje zróżnicowaną bazę noclegową. Hotele, apartamenty czy prywatne kwatery, a co najważniejsze, zawsze można dobrać opcję odpowiednią do zasobów finansowych.

Monastyr Rylski

Większość turystów odwiedzających Bułgarię za nic w świecie nie ruszyłaby się znad wspaniałego wybrzeża Morza Czarnego. Pozostała część natomiast jest otwarta na zwiedzanie regionów tyle ciekawych, co w szerszych kręgach praktycznie nieznanych. Do takich regionów z pewnością należy południe i zachód Bułgarii. Choć i tak w świadomości Polaków Bułgaria to przede wszystkim nadmorskie kurorty, coraz więcej osób decyduje się ruszyć w głąb kraju, gdzie czekają wysokie góry, zróżnicowane malownicze krajobrazy oraz perły architektury i wielu mieszających się ze sobą na przestrzeni wieków kultur. Jedną z takich pereł jest, położony na północ od Banska, Rylski Monastyr, najsłynniejsze miejsce kultu w Bułgarii.

Piętnastowieczna budowla położona jest na wysokości 1100 metrów n.p.m.. Za jej założyciela uważa się Iwana z Riły, legendarnego pustelnika. Po prawdzie jednak dzisiejszy Rylski Monastyr niewiele ma wspólnego z pierwotną budowlą. Obecny kształt ogromnego kompleksu nadano mu dopiero w XIX wieku. Co ciekawe, całość budowy sfinansowali Bułgarzy oraz zagraniczni odwiedzający – dobrowolnymi datkami. Pierwszym, co w przypadku monastyru rzuca się w oczy, są ogromne mury, grube na 2 i wysokie na 24 metry. W efekcie budowla przypomina bardziej średniowieczną warownię niż kompleks klasztorny. Całe jednak wrażenie ulega przemianie już w chwilę po przekroczeniu bram monastyru. Wokół dziedzińca widoczne są budynki o trzech kondygnacjach, wzdłuż których biegną krużganki – to dopiero one dają pojęcie o rzeczywistym przeznaczeniu budowli. W centrum monastyru znajduje się cerkiew pod wezwaniem Świętej Bogurodzicy. Bogato zdobiona, stanowi miejsce pielgrzymek wiernych z całej Europy. To również tutaj, w Rylskim Monastyrze, znajduje się baszta Chrelina – wysoka na 23 metry i złożona z sześciu kondygnacji.

Urok Rylskiego Monastyru pieczętuje fakt wpisania kompleksu na listę światowego dziedzictwa UNESCO. To najlepiej świadczy o tym, jak unikatowy w skali świata jest klasztor w Rile, którego – będąc w zachodniej części Bułgarii – wprost nie można pominąć.

Sweta Trojca

Bułgarskie Bansko kojarzy się turystom przede wszystkim turystom z jednym z największych ośrodków narciarskich w tej części Europy. Należy jednak pamiętać, że miasto jest także jednym z ważniejszych ośrodków kulturowych w Bułgarii, ze wspaniałymi świątyniami, twierdzami z okresu Bizancjum czy też budowlami pamiętającymi czasy konfliktów z Turkami.

Jedną z ważniejszych jest bez wątpienia cerkiew Sweta Trojca, symbolizująca walkę mieszczan z Banska z Turkami. Sweta Trojca początkowo nie mogła być bowiem zbudowana, gdyż zabraniały tego osmańskie władze. Dopiero po haraczu zapłaconym przez władze Banska w 1832 roku, Turcy zezwolili na budowę nowej cerkwi o określonych wymiarach. Dzięki solidarności mieszkańców, którzy hojnie wsparli budowę cerkwi oraz staraniom burmistrza miasta ? Łazara Golewa, budynek mógł zostać ukończony, co stało się 1835 roku. Cerkiew znacznie przekraczała jednak wyznaczone przez tureckie władze rozmiary, co tragicznie skończyło się dla Golewa, który zmarł wskutek tortur.

W 1965 roku została ukończona wysoka na 30 metrów dzwonnica cerkwi, w której umieszczono 4 działające po dziś dzień dzwony. Rok później w tejże właśnie dzwonnicy został także zamontowany zegar, wykonany przez Todora Cadżiradonowa. Co ciekawe wykonawca był samoukiem, a wszystkie elementy urządzenia zaprojektował i wykonał samodzielnie, co zajęło mu 25 lat!

Równie imponujące co sama cerkiew i dzwonnica, jest wnętrze świątyni. W drewnie wyrzeźbionych zostało mnóstwo ikon i dekoracji malarskich, które w większości są dziełem macedońskich mistrzów. Wykonali one także ambonę oraz drewniane wykończenia Swetej Trojcy. W pracach wewnątrz świątyni swój udział mają też najznakomitsi przedstawiciele banksiej szkoły artystycznej. Są oni autorami fresków oraz ikon tj. Bogurodzica, św. Jan Chrzciciel i Chrystus Tronujący, jak również obrazów z wizerunkami apostołów. Jako ciekawostkę można zaznaczyć, że owi przedstawiciele bankskich artystów pochodzili z trzech pokoleń rodu Molerowów.